در پایان روز...
فریاد،
لرزه های طوفانی سهمگین
زوزه های کشیده و زجر آور باد
باران،
ترنم بغض ابرهای عشق
در سینه تنگ و شکسته آسمان
سحر،
تداعی رسیدن به عصر مهر
نوید بخش طلوعی در صبحگاهان
زندان،
نمایش سلوک اسیر عشق
در میان نگاه سنگین مردمان
خیال،
تنها معبر با تو بودن است
از رهگذار جاده آرزویی محال
روزگار،
سرتاسر همه شور و اشتیاق
بوده ست پیش از این،ولی امروز انتظار...
امید،
در وجود من ، واجب الحضور
به احترام عشق تو می کند قیام
مدام،
با یاد تو روز آغاز می شده ست
با خیالت می شود؛ اما ، روز من تمام...
اوهام روزنوشتی ...
تقدیم به حامد ...
امتحان شادی
یک سلاح بادی
یک کویر نزدیک
دورتر آبادی
یک پرنده بر بام
یکی دیگر در دام
یک سکوت وحشی
یک صدای آرام
سبزتر از جنگل
آبی مهتابی
شب تمامش زیباست
گرچه تو بی تابی
یک نگاه آرام
یک دل پر تشویش
یک بغل خاطره ماند
گرچه او آمد پیش
پشت من هیچ نبود
ای دریغ از دیوار
یاری و همسفری
زیر تیغ انکار
هیچکس در شب تار
چشم به راهم ننشست
شیشه ی عمر غم
قلب من را نشکست
ولی از پشت سکوت
یکی از راه رسید
جز من و وهم شبم
سایه ای را نشنید
در دل دفتر خویش
آمد و از من گفت
از من و اوهامم
ساده گفت ، آنگه خفت ...
سهم من ...
عکسی اندر قاب
سایه ای بی تاب
یک شب تاریک
تیره ؛ بی مهتاب
چشم ها بیدار
عاشقان بیمار
چاره ها ناچار
جز پک سیگار
هیچ راهی نیست
کوچه ها بن بست
جاده ها خاکی
اوج های پست
آسمان خالی
پنجره بسته
قلب دنیا تنگ
حنجره خسته
سبقت و تصدیق
جنگ نام و ننگ
امتحان خشم
دیکته ی نیرنگ
یک سکوت ناب
سایه ی بی تاب
در به در سوی
کشور مهتاب
سردی شب ها
استخوان پوسید
بوی مرگی سخت
در فضا پیچید
عکس تو خندان
چهره ات غمگین
بودن تو سبز
سایه ات سنگین
سهم من از عشق
حجم ویرانی
در سکوتی تلخ
واژه ، زندانی ...
همواره تنهاییم ...
همواره تنهاییم
تنها در این زندان
تنها در این محبس
این خانه ی ویران
همواره تنهاییم
تنها در این خانه
تنها در این وهم
میراث کاشانه
همواره تنهاییم
تنها در این تردید
جایی که دیو شب
پروانه را دزدید
همواره تنهاییم
در جمع یاران هم
در یک کویر خشک
در زیر باران هم
همواره تنهاییم
وقتی که می آییم
وقتی که دستان را
بر سنگ می ساییم
همواره تنهاییم
در این نفس تنگی
در قلب یک بن بست
مدهوش دلتنگی
همواره تنهاییم
وقتی که در خوابیم
وقتی که در شب ها
همراه مهتابیم
همواره تنهاییم
اما نمی مانیم
با اینکه رمز شب ، ها را نمی دانیم
همواره تنهاییم
تنها تر از مهتاب
تنهاتر از رویا
تنها تر از یک خواب
همواره تنهاییم
تنهاتر از خورشید
همچون ستون های
تخت شه جمشید
همواره تنهاییم
همچون خدای خویش
تنها تر از تن ها
همچون شب درویش
همواره تنهاییم
وقتی که در خاکیم
وقتی گرفتار
دستان ناپاکیم
همواره تنهاییم
یک جا نمی پاییم
زیرا که در ابهام
دنبال معناییم ...
۲۴ امرداد ۸۴ - ۳بامداد
در انتهای راه ...
اندر میان مه
کنار سایه های سرد
در جاده ای بی انتها
راه می روم ...
در این سکوت تلخ
در صحنه ای غریب
بی کس ، غمین
بی بهانه راه می روم ...
فریاد زندانی بغض و سکوت شب
سرها به زیر ، پچ پچه ها در عمق تب
اکنون چه سان ناگه به این راه می روم؟
رنگ فضا سیاه
ستاره ای ولی نمرد
اما چرا ...
سوگوار راه می روم؟
محکوم و بی گناه
مصلوب راه خویش
سوی افق،خسته
به ناگاه میروم ...
آنک زمان رسید؛
به پایان کار خویش
من بی دل و غریبه در قلب این زمین
سرد و تکیده و بی صدا راه می روم...
دریاب که رسیده ام
اکنون به انتها
یارب بگو ازچه
در این راه می روم ... ؟
آرام و معصوم و عاشق ، دستم را بگیر ...
چه آرام
چه زیبا
چه معصوم
اما بی رحم
چه ساکت
چه محجوب
چه تنها
اما بی تفاوت
همه را می بینی
همه را می شنوی
همه را می فهمی
اما من...
من آرام نیستم
زیبا نیستم
معصوم نیستم
بی رحم نیز
من ساکت نیستم
محجوب نیستم
تنها نیستم
بی تفاوت نیز
من هیچ نیستم
جز عاشقی بی چیز
جز عاشقی بی کس
جز عاشقی که راه را گم کرده
در کویر دلم
سرابی شبیه تو می بینم
اما نمی رسم
چرا نمی رسم
چرا؟
دستت را به من بده
سراب را بشکن
آرام ، معصوم و عاشق
مثل همیشه ...
دستم را بگیر... راه را گم کرده ام ...
ای کاش عشق را زبان سخن بود...
بازهم سکوت
تو در پی آموختن زبان سکوتی
و من در آرزوی شناختن دنیای صامت لحظه های تو!
ای کاش عشق را زبان سخن بود ...
تا می نوشتم آنچه را که در خلوتم میگذرد ...
ای کاش سکوتت را می شکستی
تا بدانم در خلوت تو چه میگذرد!
ای کاش ... ای کاش ...
وقتی لبخند تو را میخواهم و تو مرا به اجبار متهم میکنی ...
ای کاش می دانستی لبخندت برایم زندگی است...
ای کاش می دانستی در خلوتم چه میگذرد...
ای کاش می دانستی...
و ای کاش عشق را زبان سخن بود،
تا اشکم را می فهمیدی ...
او می آید ... حتی روزی که دیگر نباشم...
افق روشن
روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد
و مهربانی دست زیبائی را خواهد گرفت.
روزی که کمترین سرود
بوسه است
و هر انسان
برای هر انسان
برادری ست.
روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند
قفل
افسانه ئیست
و قلب برای زندگی بس است.
روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است
تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی.
روزی که آهنگ هر حرف، زندگی ست
تا من به خاطر آخرین شعر رنج جست و جوی قافیه نبرم.
روزی که هر لب ترانه ئیست
تا کمترین سرود، بوسه باشد.
روزی که تو بیائی، برای همیشه بیائی
و مهربانی با زیبائی یکسان شود.
روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم...
و من آن روز را انتظار می کشم
حتی روزی
که دیگر
نباشم
احمد شاملو
آن لحظه های روشن !
وقتی که دوست داشتنت زیباست،
مثل خیال آبی نیلوفر
در باغ باژگونه تالاب؛
و مثل جشن سرخ شقایقها
در بامداد روشن
وقتی که می خوانند
مرغان آبزی
آواز رودها را ؛
آنگاه می بینم،
بیدار - خواب شادی دیدار ؛
گیسوی باد را که پریشان است
و مرگ عاشقانه ی ماهی ها را
در چشمه های کوچک بارانی...
***
هر روز عصرها ،
وقت طلوع ساعت دیواری
و ازدحام مردم مبهوت،
گم می شوم در آن سوی تاریکی ؛
در سایه بلند خیابانها
گم می شوم
که باز ببینم،
بیدار - خواب شادی دیدار؛
آن لحظه های روشن زیبا را
وقتی که دوست داشتنت زیباست؛
مثل خیال آبی نیلوفر...
(...)
او خواهد آمد با گل سرخی در دست ...
رفتن چه ساده و ماندن چه تلخ....
بر استواری این تن رنجور مانند سیلی ناگوار فرود آمد
بر چارچوب نفس کشیدن این ریه های زخم خورده چه ساده هجوم آورد
چه سخت
چه دلگیر
چه تلخ
به انتظار تا روزی که او با گل سرخی بیاید
و معنا را معنا کند و عمق را تعمیق بخشد
چه دریایی
چه آسمانی
و چه دشتی در این رویا منتظرند
در انتظار آن روز چه ساعاتی که گذر خواهند کرد
از این تن رنجور
آن روز خواهد آمد...
منتظرم ... منتظر باش!
(...)!
تابعد...
اوهام محرمانه بلاگفایی شد!
سلام!
هیچوقت تصور نمیکردم یه روزی اوهام محرمانه هم اسباب کشی کنه...اما به لطف سرعت بسیار
بالا و تبلیغات اندک پرشین بلاگ توفیق اجباری نصیب اوهام محرمانه شد تا به به دنیای بلاگفا پا بذاره!
برای اونایی که اوهام محرمانه رو نمیشناسن باید بگم این وبلاگ رو من مینویسم! اسمم امیده اما بچه ها صدام میکنن امید! یعنی یه آدم معمولی مثل همه شماها... یه آدمی که دغدغه های خاص خودشو داره...مثل میلیاردها آدم دیگه که روی این کره خاکی زندگی میکنن....
میون این دغدغه ها شعر و سینما رو به چیزای دیگه ترجیح میدم اما گاهی بدجوری سیاسی میشم مثل همین الآن که دارم توی بدترین وضعیت ممکن کنار چندتا دیگه از دوستام فعالیت سیاسی میکنم....
توی روزای بعد از انتخابات همه دچار انفعال شدن و ترجیح دادن بجای کار سیاسی بشینن توی خونه هاشون و ببینن چی میشه ولی ما نشستیم توی دفتر حزب مون! حرف زدیم ، دعوا کردیم ،اشک ریختیم،خندیدیم و در آخر تصمیم گرفتیم یه نشریه راه بندازیم...
بعد از کلی بحث اسم این نوزاد کوچولو شد بیوسا... بیوسا الآن که دارم اینو مینویسم به وسعت یه شماره دیده شده...
از این به بعد سعی میکنم هر اتفاقی برای من و دوستام و بیوسا میفته رو براتون بنویسم و اوهام محرمانه بلاگفایی رو به جای خوبی برسونم...
اما این ممکن نیست مگر با راهنمایی ها و حمایتهای شما...بنابراین منتظر نظرات همه تون هستم...
تا بعد...
مطلب را به بالاترین بفرستید:
