اوهام محرمانه

از یه روز بهاری شروع شد.

با چند تا از دوستان تو راه تجریش بودیم.یکی شون گفت:

- راستی امید! به نظرت خدا چرا ما هارو آفرید؟....

یکم به چشمای کنجکاوش که از پنجره ی ماشین بیرون رو نگاه میکرد ، نگاه کردم و شیطنت گفتم:

- لابد حوصله ش سر رفته بوده از تنهایی...

دوستم یه نگاه به من انداخت و ساکت به کنجکاویش توی صحنه های پشت شیشه ی ماشین ادامه داد...اما من ...

راستش امسال خیلی زودتر افتادم به این فکر ... هر سال روز تولدم به این سوال فکر می کردم که واقعا خدا برای چی ماهارو آفریده؟ مگه بیکار بوده؟ اما امسال بیست روز زودتر ...

از بچگی بهمون گفتن نباید به این چیزا فکر کنید ... اما من نمی تونم اولین چرای زندگیمو دور بزنم و برم سراغ چیزای دیگه ...

این روزا از هر کس که این سوال رو پرسیدم یا گفت:" عقل ما ناقصه و به این چیزا قد نمیده ... " یا گفت:"این یه دوره ایه که توی زندگی همه هست و میگذره ..." یا اینکه "هیچکس حتی بزرگترین فیلسوفا نتونستن جوابش بدن...تو هم بی خیالش شو!"

اون دوستی که این سوالو از من پرسید هم گفته میخواد یه مکتوب راجع به این موضوع بنویسه...منتظرم که بخونمش ...

اما واقعا ... شماها چی فکر می کنید؟ واقعا ما اینجا چکار میکنیم؟ ...

من خودم معتقدم اگر قراره ما به موجودیت و چرایی هزار و یک چیز دنیا گیر بدیم ... اولین چیز خودمونیم... پس لطف کنید به من بگید نظرتون چیه ...باشه؟ ...

منتظرم...

بیست و دو سال پیش اومدم تو راهی که بهش میگن زندگی ... اما چرا؟

پ.ن: امسال یکی از ... نه ! بهترین روز تولد ، در زندگیم بود...شاید به خاطر آفلاین دوست داشتنی ای که می گفت: "حدود ۱۵ دقیقه ست که روز تولدت شروع شده ... تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد " شاید هم به خاطر این پست فوق العاده غافلگیر کننده ی شیوا... و شاید هم به خاطر پیام تبریکی که خواهرم شیدا برام نوشته بود...

به هر دلیلی و به هر حال روز تولدِ امسال روز فوق العاده ای بود ...

یه روز ملس بهاری ...

روزی که من به دنیا اومدم ... بیست و دو بهار پیش از این ... البته نمیدونم چرا؟!

شما میدونید؟!