تبليغاتX
اوهام محرمانه

نشاید که زنجیر بر اوهام بست ، خوشا آن که زنجیر رویا گسست






بی بهانه گی 

خسته ام
از این همه کنایه های بی دلیل
                                            - اگرچه ناگزیر بوده ام به نامشان -

خسته ام
از این فرشته ی عذاب،
در میان چشم این جماعتِ کمی - حدود اندکی - رفیق...!

حس روزهایِ بی طراوتِ اخیر
چون کنایه یی ست کز دل کلام هر کناره یی
همچو دشنه یی به قلب من فرود آمده ست

حس بی بهانه گی
حس مبهم و عذاب آوری ست
مثل حس شاعری که مبتلاست
به بی ترانه گی...

چند روزی ست
که از پی دلایل عدیده یی
           که ذهن خیل ممتدِ فلاسفه
                             گیج و منگشان شده ست
در گلویِ خسته از تنفسم
                               بغض خانه کرده است
و سرگذشتِ ناتمام عشقِ من
            در سطور بی تناسبِ تحملم
                                      آشیانه کرده است

چند روزی ست
که نقطه های بودنم سه تا شده!
ماه ها و بل که سال های ممتدی ست
روزهایِ بی بهانه ی سرودنم
از تمام سررسیدهایِ زندگی جدا شده ...

راستی تو!
شنیده بودی از کسی
این خبر را
که:"دستی از افق،
       زلفکِ پریده از نظام هستی طلوع را
                                                   چو زلف یار
             در غروبِ عشق
                              شانه کرده است...؟

امید ایران مهر
غروب دلگیر جمعه ۱۱م آبان ۱۳۸۶

نوشته شده توسط اميد ايران‌مهر | وهم ثابت | موضوع: اوهام شاعرانه |

درد دامنه دارد... 

و سه شنبه از غم ما
                               کوه آفریده شد

                                       گفته بودی قیصر!

سه‌شنبه؛
        چرا تلخ و بي‌حوصله‌؟

سه‌شنبه؛
                چرا اين همه فاصله؟

سه‌شنبه؛
چه سنگين! چه سرسخت، فرسخ به فرسخ!

سه‌شنبه
          خدا كوه را آفريد!


رفتی بی صدا سحرگاهان...

تو که اولین حرف نامت

            آخرین حرف عشق بود...

ناگهان ...

       و قاف

                    حرف آخر عشق است

      آنجا كه نام كوچك من
      آغاز مي‏شود!

قیصر برخیز و ببین که هنوز؛

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم / ولی دل به پاییز نسپرده ایم
چو گلدان خالی لب پنجره / پر از خاطرات ترک خورده ایم

دل به پاییز نسپردیم و جان به پاییز سپردی قیصر...
راست می گفتی عزیز:

هنوز هم که هنوز است

                             درد دامنه دارد...

این هم حکایت ما و قیصر ماست که:

هرگز...

اگر داغ دل بود ما ديده ايم/اگر خون دل بود ما خورده ايم
اگر دل دليل است آورده ايم/اگر داغ شرط است ما برده ايم

اگر دشنه ي دشمنان گردنيم/اگر خنجر دوستان برده ايم
گواهي بخواهيد اينك گواه/همين زخم هايي كه نشمرده ايم

دلي سربلند و سري سر به زير/ از اين دست عمري به سر برده ايم

نوشته شده توسط اميد ايران‌مهر | وهم ثابت | موضوع: یادمان |