نیستی و هنوز میلادت مبارک است ...
پس از عمری جست و جو
پیدایت کرده بودم
یادت نمی آید گمانم
گفتمت روزی که:«یافتم تو را از یک جست و جوی بی هدف!»
یافتم تو را و چه زود!
گمم کردی چه زودتر ...
حالا رفته یی و جز عکس ها و خاطراتت هیچ
نمانده هیچ و می پیچم هر روز
به خویش جز امروز!
میلادت است
میلاد زمستانی ات متبرک
برنگرد که از دور دوست داشتنی تریم
گمم نکردی... گم شدم و اما ...
میلادت گم نشده در خاطره های عکس های هر روزه
مرورت می کنم
هر سال همین روز
یادم هست!
یادت هست پرسیدی:«یادت هست؟»
و من یادم بود که صدای همراهت را در آوردم شبی پیش از واقعه...
حالا نیستی آنچنان که می پنداشتم
و هستی آنچنان که دوستت می داشتم نازنین!
خواهرم دو سالت تمام شد...
میلادت متبرک بادا!
اميد ايرانمهر
۱۴ بهمن ۱۳۸۶
فریاد مورچهها
(... ما با هر قدمی که برمیداریم
لااقل یک مورچَه رو می کُشیم
باید انتخاب کنی!
اگر میخوای بری
باید جنایتکار زندگی مورچهها بشی!)
من قاتلم!
من قاتلم، چونکه راه میرم
خدایا منو ببخش ...
خدایا!
مورچهها رو از سر راه من کنار ببر
من باید راه برم
یه مورچه مُرد
فریادشو شنیدم
خدایا فریاد مورچه هَه رو شنیدی؟
یه مورچه ت مُرد،
دو مورچه ت،
سه
چهار
پنج ...
خدایا میشنوی؟
فریادشونو میشنوی؟
مرگِ مورچهها متأثرت نمی کنه؟
مهنور شادزی
فریاد مورچهها (م.م)
مطلب را به بالاترین بفرستید:
