مردی در آخر خط ...
این مرد چه تنها ،چه ساکت ،چه خموش است
این مرد چرا بی دل و بی جوش و خروش است
روزی نه چنان دور، دلش جای خدا بود
پهنای وجودش همه از غصه جدا بود
روزی نه چنان دور، به دل ها شه امید
بوده ست ولی ، مرد سرود دل خورشید
مرده ست زمانی است ، صدای ملکوتی
مانده ست به جا ، از شب و فریاد ، سکوتی
این مرد پر از فاصله های شب و درد است
برگی است به جا مانده ز پاییز ، چه زرد است...
این مرد دلش پر ز غم و پر ز فریب است
این مرد در این دوره ی بی عشق غریب است
مردی است به جا مانده ز ایام بسی دور
مردی ز جهانی است ، همه ؛ عشق و شر و شور
امروز ولی مانه به گرداب زمانی
در قعر سکوت شب رویای جهانی،
کز عشق و دل اوی ، جدا مانده و تاریک
در آینه ی او شده یک کوچه ی باریک
امروز از آن مرد سراسر همه امید
آن زمزمه ی رجعت پروانه و خورشید،
مانده ست یکی ؛ شعشعه ی واژه ی تشویش
مانده ست به جا از قدمی، در پی و در پیش
مانده ست یکی زورق گل مانده به یک شط
مردی است کنون غمزده در آخر یک خط ...
مطلب را به بالاترین بفرستید:
