اوهام محرمانه - شبانه با خدا !

لووِردراپه ی نورانی

چشمانِ شوخ

تختِ سرد ...

و گلِ سرخی که پژمردن را تاب نیاورده

-(خوابیده بی صدا بر دیوار اتاق)-

در قیاس ماندن و خواندن!

مُردن پیروز است بر زندگی ... چه کوتاه و چه ساده!

انتظار؟!

چه واژه ی عبثی ؛

در زمانه یِ رویاهایِ همیشه ناتمامِ خوشبختی...

در زمانه ای که جدالِ زیبایی و جاذبه ، نیوتن را نیز گیج می کند!

گوش کن ...

شعر باران؛

سرود تک درختی است که جوانه های سال نو را دوست می دارد...

هه...

گوش هایم کر است و نمیشنود...

خیال ماندن و رفتن

خیال پیچیدن سوز و ساز به پای آواز

در واژه واژه ی لحظه های ماست ...

زخم کهنه را یارای تحملی نیست...

اسطوره نساز!

حتا از شکر و شیرینی ...

بودنِ با هم ، بی هم،

به همین بی سرانجامی ست...

باور کن!