اوهام محرمانه - برای او که فردا می آید...

در زیر سایه های کوتاه قد...
ماهی پس از بلندترین شب سال
مادری از قدمش ناخوش شد و
به انتهای راه
نه! به ابتدای هستی زمین رسید...

آرامشش زیبا بود...
با نگاهی همرنگ ستارگان خواب و
با دلی به رنگ آسمان ناب...

اما او را از ستاره دزدیدند...
از سرزمین برادری...خواهری...
صدای ترانه را بغضی گرفت تا سال ها...
و سالیان سال گذشت...

روزی از این روزها
در جستجوی خاطره یی آشنا - در پهنه ی اتفاق -
ناگاهان و غریب
به صدای آشنایش رسیدم...

گرچه آخرین نغمه اش در یاد
صدای جیغ نوزادی بود زیبا و آرام...
اما او را شناختم...
سلامی دادم و پاسخی آشنا...آمد...

شنیدم او را و دیدم او را و ...
دوستش داشتم...
او دیگر بزرگ شده بود
با چشمانی همچون آهوان مُشکین و
صدایی چون کودکانه هایم...!
او آمده...امروز
در کنار دفتر شعرم یاد آمدنش را نوشته ام...
و چه خوش...

نازنین روزهای گرم تابستان و شبانه های زمستانی!
دل نوشته هایت همدم همیشگی ست...
خوش آمدی به دنیای شلوغ آدم هایی
که اگرچه می گویند:"خوبی را از یاد برده ایم..."
اما تو باور نکن!
صدای کلاغکان را باور نکن...
پرستوی مهاجر گرچه نیست اما
هنوز زنده ست...

امید ایران مهر
۱۳ بهمن ماه ۱۳۸۵