وقتی کسی به دریا بگوید: مامان!

کوچک است این اتاق
گرم ... گرم ... گرم...
جیغ... صدا ... ولوله ...
صداهای نگران ... ولوله های سردرگم.
بزرگ است...این دل
کوهستانی استوار از بودن
و در دل این ترانه باران واژه ها
غوطه می خورد تصویر دو عکس...
اینجا کوچک است
برای این همه انسان بزرگ
این همه حق!
اینجا بزرگ است...
این خیال ماست... - من! تو! -
این حقیقتِ محالِ روزگارِ ماست
و فردای حقیقی رویای کودکان مان...
اینجا بزرگ خواهد بود...
حقیقت همین قدر بزرگ است...
وقتی کسی به دریا بگوید: ... « مامان! »
امید ایران مهر
۲۳ فروردین ۸۶
نوشته شده توسط اميد ايرانمهر |
وهم ثابت | موضوع:
|