بی بهانه گی
خسته ام
از این همه کنایه های بی دلیل
- اگرچه ناگزیر بوده ام به نامشان -
خسته ام
از این فرشته ی عذاب،
در میان چشم این جماعتِ کمی - حدود اندکی - رفیق...!
حس روزهایِ بی طراوتِ اخیر
چون کنایه یی ست کز دل کلام هر کناره یی
همچو دشنه یی به قلب من فرود آمده ست
حس بی بهانه گی
حس مبهم و عذاب آوری ست
مثل حس شاعری که مبتلاست
به بی ترانه گی...
چند روزی ست
که از پی دلایل عدیده یی
که ذهن خیل ممتدِ فلاسفه
گیج و منگشان شده ست
در گلویِ خسته از تنفسم
بغض خانه کرده است
و سرگذشتِ ناتمام عشقِ من
در سطور بی تناسبِ تحملم
آشیانه کرده است
چند روزی ست
که نقطه های بودنم سه تا شده!
ماه ها و بل که سال های ممتدی ست
روزهایِ بی بهانه ی سرودنم
از تمام سررسیدهایِ زندگی جدا شده ...
راستی تو!
شنیده بودی از کسی
این خبر را
که:"دستی از افق،
زلفکِ پریده از نظام هستی طلوع را
چو زلف یار
در غروبِ عشق
شانه کرده است...؟
امید ایران مهر
غروب دلگیر جمعه ۱۱م آبان ۱۳۸۶
مطلب را به بالاترین بفرستید:
